Αναρτήθηκε από: ΝΚΤ | 07/03/2011

Εσύ πότε ζήτησες συγγνώμη;

Την Κυριακή της Τυρινής, παραμονή Σαρακοστής, το απόγευμα έγινε ο εσπερινός της Συγγνώμης στις εκκλησίες. Πολλούς θα τους αφήσει αδιάφορους ένα εκκλησιαστικό γεγονός, άλλους όχι. Στο συγκεκριμένο εσπερινό, όλοι οι παρευρισκόμενοι (έστω και υπό πίεση) ανταλλάσουν ασπασμούς με τους ιερείς και μεταξύ τους. Άλλοι ειλικρινά και άλλοι μηχανικά. Άλλοι κοιτώντας στα μάτια και άλλοι με μηχανικό βλέμμα. Άλλοι με σκυμμένο κεφάλι, άλλοι μασώντας τα λόγια τους. Έστω όμως, με αυτό τον «υποχρεωτικό» τρόπο, τα χείλη ξεστόμισαν μια από τις πιο δύσκολες λέξεις. Σαν μικρά παιδιά που οι γονείς μας, μας έπιαναν από το χέρι και μας υποχρέωναν να ζητήσουμε συγγνώμη από το φίλο μας, που τον αδικήσαμε. Και παρόλο το “στημένο της υπόθεσης” αμέσως τα ξαναβρίσκαμε με το φίλο μας, και με ανακούφιση συνεχίζαμε το παιχνίδι.

 Πόσες φορές έχουμε βρεθεί στη θέση να θέλουμε να ζητήσουμε συγγνώμη και να μην τα καταφέρνουμε επειδή απλά δεν έχουμε ο θάρρος, επειδή δεν μας αφήνει κάποιος, ή ακόμα χειρότερα επειδή δεν προλάβαμε.

Τι χειρότερο από ένα ανοιχτό λογαριασμό που μετατρέπεται σε ανοιχτή πληγή;

 Τι καλύτερο από την λύτρωση και την αγαλλίαση της συγγνώμης;

Μην αναβάλουμε για αύριο την συγνώμη και την επαφή, κανείς δεν έχασε από τη συγγνώμη, και διπλή χαρά όταν γίνει και η συγχώρεση.

Πιάνω το εαυτό μου να μονολογεί μπροστά από ένα καθρέφτη, να προσπαθεί να βρει λόγια να εκφράσει την ποθητή συγγνώμη μετά από ένα τσακωμό, χωρισμό, προδοσία. Και τα βρίσκει τα λόγια, χαμηλώνει τα μάτια, σκύβει το κεφάλι και λέει τη συγνώμη. Όλα αυτά μπροστά στον καθρέφτη, μέσα στο μυαλό. Και όταν έρθει η ώρα να δείξουμε το θάρρος και να κάνουμε το βήμα της συμφιλίωσης, εκεί υπάρχει το κενό. Εκεί το στόμα σφίγγει, εκεί το βλέμμα αλλάζει, εκεί απομακρύνομαι αντί να πλησιάζω. Όλη προετοιμασία, όλη ο πνευματική παράσταση που έστησα, η συγγνώμη, η αγκαλιά της συγχώρεσης, η ειλικρίνεια, όλα πήγαν στράφι.

Έμεινα μόνος, μονολογώντας. Αύριο, αύριο…

Όχι. Σήμερα, σήμερα.

 Σήμερα να ζητήσω συγχώρεση, αύριο δεν ξέρεις.

 Εσύ πότε ζήτησες συγγνώμη;

 To άρθρο είναι απο το ιστολόγιο  http://alximeio.wordpress.com το εντόπισε και το κοινοποίσε στο Facebook   o πολύ αγαπητός ( έστω και γνωστός «μαριδάκης», συγνώμη γαύρος ήθελα να πώ)  Αθανάσιος Κ. (http://www.facebook.com/profile.php?id=1272643746) εγώ απλώς συμφώνω και το αναδημοσιεύω.

 

Καλή Σαρακοστή………..!

 

Advertisements

Responses

  1. Oι κατανυκτικοί Εσπερινοί τελούνται κάθε Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

    Το απόγευμα της Κυριακής της Τυροφάγου τελείται ο κατανυκτικός Εσπερινός της Συγνώμης. Κατανυκτικός λέγεται, διότι ψάλλονται κατανυκτικά τροπάρια από το Τριώδιο, που το περιεχόμενο τους διαποτίζεται από βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητας, πένθος, συντριβή, μετάνοια και θερμή ικεσία για άφεση αμαρτιών.

    Εσπερινός Συγνώμης λέγεται, αυτός μόνον, από τους κατανυκτικούς, διότι στο τέλος της ακολουθίας ο λαός ασπάζεται το Ευαγγέλιο ζητώντας από τον Ιερέα συγγνώμη και στη συνέχεια και μεταξύ τους, ώστε συχωρεμένοι να αρχίσουν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Πρόκειται για μια ωραία συνήθεια, που καλό θα ήταν να αναβιώσει,ενώ ήδη σε αρκετές Μητροπόλεις κυρίως της επαρχίας τελείται έτσι.

    Καλή Σαρακοστή σε όλους.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: