Αναρτήθηκε από: ΝΚΤ | 21/07/2009

ΣΑΝ ΧΘΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ (35) ΧΡΟΝΙΑ

ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ ΣΤΙΣ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974,

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΗΤΑΝ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟ.

ΝΤΥΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΓΡΗΓΟΡΑ  ΚΑΙ ΑΝΗΦΟΡΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ

 ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ .

ΟΜΩΣ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ, ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟΤΕ ΕΦΗΒΟΥΣ, ΜΕ ΓΚΡΙΝΙΑ ΓΙΑΤΙ

 Η «ΜΠΟΥΝΑΤΣΑ» ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ ΝΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΟΥΜΕ  ΤΟ

ΜΠΑΝΙΟ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ , ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΗ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ,

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ Αϊ Λιά.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΑ ΑΛΛΑΞΕ ΟΛΑ……………

ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΤΟ «ΤΡΑΝΖΙΣΤΟΡΑΚΙ» ΓΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΕΜΒΑΤΗΡΙΑ ΚΑΙ

ΕΚΤΑΚΤΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΑ……….ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΖΗΣΑΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ

ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ  ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΝΩΣΤΗ………ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ  ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ  ΜΕΝΟΥΝ.

 

 Ο Αϊ Λιάς όπως είναι σήμερα ,αναγκαστικά ανακαινισμένος,

μετά την καταστροφική φωτιά του 2000 και η γύρω άλλοτε

κατάφυτη περιοχή πράσινη……… αλλα με ελάχιστα δένδρα.         

                                                                                                               

HPIM3336

 ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ ,ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

 ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΔΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ,ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΩ.

 ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΔΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΥΣΗ,ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ.

 ΟΜΩΣ ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ………………..

den xehno

Advertisements

Responses

  1. Πάρα πολλές και έντονες ,οι αναμνήσεις των γεγονότων του Ιουλίου του 74. Δε μπορώ να ξεχάσω την εικόνα του μισοάδειου χωριού, καθώς οι περισσότεροι άνδρες του χωριού έφυγαν ως επίστρατοι απ την πρώτη στιγμή με άγνωστο προορισμό αφού η επικοινωνία μαζί τους ήταν ανύπαρκτη. Δεν θα φύγει ποτέ απ τη μνήμη μου εκείνο το πρωινό η εικόνα του φίλου Κώστα Χατζηχρήστου ,κοντοκουρεμένου όπως έπρεπε να είναι τότε οι μαθητές, που ασθμαίνωντας τρέχοντας ήρθε απ το χωριό, στον Κάμπο που παραθερίζαμε για να ειδοποιήσει τον πατέρα μου… » Δάσκαλε, Πόλεμος- Πόλεμος ,σας επιστρατεύεουνε…Πέρασε περίπου ένας μήνας για να επιστρέψει απ την Βλαμαρή που τον είχαν πάει… Πως να ξεχάσουμε τα χοντρά χαρτόνια με τα οποία καλύπταμε τα τζάμια στην προσπάθεια μας να πετύχουμε την γενική συσκότιση που έπρεπε να υπάρχει τα βράδια…Διασκορπισμένοι σε σκοπιές γύρω απ το χωριό , όσοι άνδρες δεν είχαν επιστρατευθεί και ανήκαν στην εθνοφυλακή… Και όλους τους υπόλοιπους,κυρίως γυναικόπαιδα να προσπαθουν κάθε βράδυ να ενημερωθούν απ την μοναδική (αν δεν κάνω λάθος ) τηλεόραση που υπήρχε στο χωριό , στο καφενείο του Λεωνίδα Ζαφείρη. Παρόλο που δεν ήμουν καν 6 χρονών, είναι ότι πιο έντονο έχω ζήσει. . .


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: