Αναρτήθηκε από: ΝΚΤ | 21/04/2009

ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ – 1

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

 http://dide.sam.sch.gr/periv_ekp/egatal_sxoleia/skoureika.htm

Ο ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΥΡΕΪΚΩΝ

Μικρό χωριό που βρίσκεται στα Ν.Α. των Κουμεΐκων και πήρε το όνομά του από αυτόν που πρωτοκατοίκησε τον Γεώργιο Σκούρα. Άρχισε να κατοικείται στις αρχές του 18ου αι. σύμφωνα με ένα έγγραφο που σώζεται κ αποδεικνύει την αγορά της έκτασης του από τον Γ. Σκούρα έναντι 40 γροσιών. Άλλη μαρτυρία που σώζεται είναι η εικόνα του Αγίου Γεωργίου στην οποία είναι χαραγμένη η φράση «Δέησης του δούλου του Θεού Γ. Σκούρα 1718″ η οποία βρίσκεται και φυλάσσεται στο ναό του χωριού. Στην αρχαιότητα πιθανόν να υπήρχε κάποια μικρή πόλη γιατί βρέθηκαν κιονόκρανα και αρχαία ερείπια. Στη θέση Δριτζαρέικα φαίνονται ακόμα τα ίχνη από αρχαίες οικοδομές και λίγο παραπάνω από ένα τεχνητό λιμάνι υπήρχε ένα πελεκητό σπήλαιο μέσα στο οποίο βρέθηκαν 2 σκαλιστοί τάφοι. Τα Σκουρέικα έχουν 105 σπίτια και είχαν 493 κατοίκους που ασχολούνταν με τη γεωργία. Σήμερα έχουν 120 κατοίκους στην πλειοψηφία τους γεωργοί και συνταξιούχοι.

ΤΑ ΣΚΟΥΡΕΙΚΑ

Το σχολείο των Σκουρεΐκων

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΚΟΥΡΕΪΚΩΝ

Ιδρύθηκε το 1863 και λειτουργούσε στην αρχή στο νάρθηκα της εκκλησίας με τρεις τάξεις. Το σημερινό σχολείο λειτούργησε το 1888 και είχε 2 αίθουσες, ανατολικά ισόγεια και δυτικά ανώγεια. Στα δυτικά το ανώγειο ήταν δημοτικό κατάστημα και τηλεφωνείο μέχρι το 1914 που το σχολείο έγινε διθέσιο και είχε 100 – 120 παιδιά. Το 1959 προστέθηκε η αίθουσα στα δυτικά και το γήπεδο, όπου έπαιζαν οι μαθητές στα διαλείμματα. Το 1961-1962 έγινε η είσοδος του σχολείου, η τοιχοδόμηση και η περίφραξη με μεταλλικά κιγκλιδώματα.

Από το1863-1874 δίδαξαν οι εξής δάσκαλοι: κ. Σαρρηγιάννης και κ. Τραγάρης. Επίσης οκ. Νταλαμάρας, οκ. Ξανθός και ο κ. Γιαννούτσος.

Την περίοδο 1914-1915 ήταν δάσκαλος οκ. Κλεάνθης Μόρτζος.

Το1923-1925 ο κ. Χρήστος Μόρτζος.

Το 1966-1972 ο κ. Γεώργιος Καραγιάννης από τους Μύλους και από το 1972 και μετά μέχρι το 1995 που έκλεισε το σχολείο δάσκαλος ήταν οκ. Κώστας Κυριακού.

Οι πληροφορίες είναι από τον δημοτικό σύμβουλο του Δήμου Μαραθοκάμπου κ. Νίκο Καλογερόπυλο.

Ημερολόγιο

Με την είσοδό μας στο ερημωμένο κτίριο νιώσαμε μια βαθιά θλίψη μέσα μας αλλά να πλανιέται και μέσα στο χώρο, βλέποντας τα άδεια θρανία, τα σπασμένα παράθυρα και τους ξεφλουδισμένους τοίχους που κάποτε αντηχούσαν παιδικές φωνές. Η πρώτη ματιά μας στον πίνακα που ακόμη γράφει: Ο κ. Κυριακού Κωνσταντίνος είναι πολύ άξιος δάσκαλος » Σ’ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΟΛΟΙ οι μαθητές σου!!! Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που γράφτηκαν στον πίνακα με τον αποχωρισμό και το κλείσιμο του σχολείου. Το ωρολόγιο πρόγραμμα άθικτο από το σχολικό έτος 1958-1959 παραμένει τοιχοκολλημένο για να μας μεταφέρει σε προηγούμενες εποχές. Ένα βιβλίο αριθμητικής του 1970-71, εκθέσεις μικρών παιδιών με θέμα «Καλώς ήρθατε χελιδονάκια». ΄Ένας ονομαστικός πίνακας των δασκάλων που δίδαξαν από τότε που άρχισε να λειτουργεί το σχολείο, 25 στον αριθμό, όλοι σχεδόν άνδρες με εξαίρεση 2 γυναίκες. Ένα «σκονάκι» της εποχής με τα οστά του κορμού ήταν μερικά από τα στοιχεία που ανακαλύψαμε σκαλίζοντας το παρελθόν. Στην αποθήκη σκορπισμένοι χάρτες, ανάμεσά τους και ο χάρτης της ηγεμονίας της Σάμου, σε μια απόμερη γωνιά το άγαλμα του Ιπποκράτη σκονισμένο, στο πάτωμα ξεχασμένες κιμωλίες και βιβλία που δεν πρόλαβαν να διαβαστούν. Η έρευνά μας συνεχίστηκε στον ίδιο χώρο του σχολείου, όπου περιεργαστήκαμε τις αίθουσες και τα αποθανατίσαμε με κάμερα, φωτογραφικές μηχανές, ώστε να έχουμε πλήρη γνώση του χώρου, να νιώσουμε συναισθήματα και να μπορέσουμε να μεταφέρουμε και σε άλλους μια ολοκληρωμένη εργασία.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

κ. Ζαφείρης Λεωνίδας

Ονομάζομαι Ζαφείρης Λεωνίδας. Σε αυτό το σχολείο καλά περνούσαμε, γιατί τα παιδιά δεν σηκώνονταν από της 6:00 η ώρα για να περάσει το λεωφορείο να τα πάει στα Κουμέικα όπως τώρα, ενώ παλιά σηκωνόμασταν 7:30 και 8:00 η ώρα. Εγώ σχολείο πήγαινα στην κατοχή. Είμαι 75 χρονών, στην τάξη μας είχαμε άντρα δάσκαλο Καραγεωργίου και Ζαφειρόπουλο. Το χωριό δεν έχει συγκοινωνία, προχτές έπεσα και χτύπησα και δεν έχουμε γιατρό να πάμε. Εμείς σαν μαθητές κάναμε τα αστεία μας, αλλά σεβόμασταν τους καθηγητές μας. Εκδρομή πηγαίναμε στον Κάμπο, Πεύκο, και Σαμιοπούλα με καΐκι.

Το σχολείο πιστεύω ότι πρέπει να παραμείνει σχολείο γιατί δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο επειδή δεν έχουμε συγκοινωνία και ανθρώπους να δουλέψουν γιατί το χωριό δεν έχει νέους ανθρώπους και ποιος θα έρθει να δουλέψει σε αυτό το χωριό. Ο δάσκαλος όταν τελείωνε το σχολείο το απόγευμα αν έβλεπε παιδί έξω και καταλάβαινε ότι εκτός από παιχνίδι κυκλοφορούσε στο χωριό το ρωτούσε που πήγαινε τι έκανε και πολλές φορές του έδινε και τιμωρία. Τότε ήμασταν φτωχοί, πεινούσαμε και δεν είχαμε βιβλία, και γράφαμε πάνω σε πλάκα και σε τετράδιο.

κ. Ελισάβετ Μόρτζου

Ονομάζομαι Ελισάβετ Μόρτζου. Όταν φοιτούσα σε αυτό το σχολείο ήταν μονοθέσιο και το ωράριο ήταν διακεκομμένο πρωί και απόγευμα, από αυτό το σχολείο τελείωσα το 52, τότε που τελείωσα ήμασταν 75 παιδιά, γιατί τότε το χωριό είχε μεγάλες οικογένειες και έκαναν παιδιά. Και οι άνθρωποι κάθονταν στο χωριό, ενώ κατά την δεκαετία του 60, άρχισαν οι οικογένειες να φεύγουν για διάφορους λόγους, όπως να σπουδάσουν τα παιδιά τους και να δουλέψουν, με αποτέλεσμα το χωριό να ερημώσει. Από το χωριό έφευγαν οι νέοι και έμεναν οι μεγάλοι. Από την οικογένεια μου έχουν φύγει όλοι εκτός από μένα. Μετά από χρόνια το σχολείο έγινε και διθέσιο, μετά πήρε σύνταξη ο δάσκαλος και έμεινε ο ένας. Εργάστηκε μέχρι το 90, τώρα στο χωριό υπάρχουν 11 παιδιά, αλλά σε 2 χρόνια που λένε να φτιαχτεί και να ανοίξει το σχολείο θα υπάρχει το ίδιο πρόβλημα. Το γεγονός ότι έκλεισε το σχολείο δεν είναι καλό γιατί ότι κλείνει δεν είναι καλό και για το χωριό μας έχει επιπτώσεις, αλλά δεν μπορεί να γίνει και διαφορετικά.

Το σχολείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά ως σχολείο, αλλά τα παιδιά που πάνε τώρα Δημοτικό μέχρι 2 – 3 χρόνια που λένε να ξαναλειτουργήσει θα υπάρχει το ίδιο πρόβλημα γιατί τα παιδιά αυτά θα είναι στο Γυμνάσιο.

Αυτό το σχολείο για να ξαναλειτουργήσει χρειάζεται να δαπανηθούν πολλά χρήματα. Ένα παιδί που ήταν δάσκαλος και είχε ενδιαφερθεί να γίνει μουσείο το σχολείο, να μαζέψουμε παλιά πράγματα από το χωριό, να γίνει αίθουσα συνεδριάσεων, αλλά δυστυχώς πέθανε και δεν έγινε τίποτα . Το σχολείο δεν ωφελεί σε τίποτα να ανοίξει για 2 – 3 χρόνια και να ξανακλείσει, γιατί όπως καταλαβαίνετε θα πάνε τσάμπα όλα. Το χωριό μας τελικά έχει γίνει τόπος γερόντων καθώς υπάρχουν 3 οικογένειες που είναι νέες και αυτό επειδή δεν υπάρχουν δουλειές στο χωριό εκτός από τα χωράφια, αλλά οι νέοι δεν ασχολούνται και βέβαια καταστραφήκαμε με την φωτιά που έγινε, μας καήκανε όλα τα κτήματα και αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε το λάδι.

Ονόματα συμμαθητών που θυμάμαι:

Γιάννης Μόρτζος

Γιώργος Μόρζτος.

Ονόματα δασκάλων που θυμάμαι είναι:

Νικόλαος Μπονάτσος

Τριανταφύλου Ευάγγελος

Ιωάννης Ζαφείρης

Γιώργος Ζαφείρης

Και ο τελευταίος που δίδασκε σε αυτό το σχολείο ήταν ο Κώστας Κυριακού,

βέβαια μετά σκορπίστηκαν και πήγαν σε διάφορα άλλα χωριά.

Εμείς μάθαμε γράμματα από το Δημοτικό γιατί ο δάσκαλός μας ήτανε καλός και καταλαβαίναμε το μάθημα, αυτός ο δάσκαλος ονομαζότανε Καραγεωργίου Μανόλης και ήταν από τα Κουμέικα καθώς μετά συνεργαστήκανε με τον Ζαφειρόπουλο Γιώργο μετά ήτανε ο Αργύρης Χατζηνικολάου.

κ. Μανόλης Μόρτζος

Ονομάζομαι Μανόλης Μόρτζος. Σαν παιδιά που ήμασταν πάντα κάναμε

« μπαγαμπουτιές ». Τρώγαμε και το ξύλο μας είχαμε ένα δάσκαλο που ήταν αυστηρός, ονομάζονταν Ζαφειρόπουλος, ο οποίος μετά έγινε και επιθεωρητής και δίδασκε και στο Νεοχώρι. Ήταν αυστηρός, αλλά μάθαμε γράμματα και όλη αυτή την εποχή που μιλάμε έβγαλε το σχολείο πολλούς δασκάλους και γιατρούς. Τα παιδιά όλα πήγαιναν σχολείο με το στέρημα των γονιών τους, γιατί βλέπανε εδώ οι γονείς ότι το χωριό ήταν πολύ φτωχό, εκτός από την ελιά δεν είχε άλλη καλλιέργεια, και κοιτούσαν πως να μάθουν τα παιδιά γράμματα για να ξεφύγουν από το χωριό όταν μεγαλώσουν. Τότε υπήρχαν εκδρομές και τιμωρίες και αποφεύγαμε να κάνουμε αταξίες, γιατί ξέραμε ότι θα φάμε ξύλο.

Τότε γράφαμε πάνω σε πλάκες, μετά είχαμε τα τετράδια, ένα σε όλα τα μαθήματα. Ακόμα τα βιβλία μας τα δίνανε στο Δημοτικό δωρεάν. Για να λειτουργήσει το σχολείο με παιδιά θα ήταν καλό, αλλά αν δεν γίνει σχολείο θα έλεγα να γίνει πολιτιστικό κέντρο, γιατί υπάγεται στον Δήμο. Ακόμα θα μπορούσαμε να το κάνουμε και λαογραφικό μουσείο να φέρναμε οι χωριανοί διάφορα παλιά αντικείμενα.

Το σχολείο αποφάσισαν να το κάνουν σχολείο.

Πριν ένα χρόνο φτιάξανε την τραβάκα και τώρα θα φτιάξουνε το ταβάνι. Ο κύριος Κωσταντάκης είναι θετικός καθώς είπε ότι μέχρι τον Αύγουστο να έχει φτιαχτεί και να λειτουργήσει ως μονοθέσιο με 11 παιδιά για μια πενταετία και παραπάνω. Εμείς εδώ θέλουμε να ακούσουμε μια φωνή από παιδιά στα διαλείμματα, γιατί τώρα το χωριό είναι έρημο.

κ. Γιώργος Τριανταφύλλου

Ονομάζομαι Γιώργος Τριανταφύλλου. Τότε αυτό το σχολείο είχε σκάλα και πηγαίναμε πάνω στην αίθουσα γιατί κάτω υπήρχε το υπόγειο. Μετά από χρόνια το γκρεμίσανε και το κάνανε καινούριο.

Εγώ πήγα σχολείο όταν ήμουνα 7 χρονών και είμαι το 17 γεννηθείς. Το σχολείο ήταν μονοτάξιο και μετά έγινε διτάξιο, τότε ήμασταν πολλά παιδιά και είχαμε έναν δάσκαλο από αυτό το χωριό. Τότε αυτά ήτανε επί πολέμου και τα χρόνια ήτανε πολύ δύσκολα. Μετά είχαμε ένα δάσκαλο που ονομάζονταν Χρήστος Μόρτζος, ο οποίος είχε παντρευτεί στον Πύργο, έπειτα είχαμε έναν Μανόλη Γερόνυμο από τους Σπαθαραίους, μετά από αυτόν το δάσκαλο είχαμε έναν Κυριακού Αλέξανδρο και τελευταία είχαμε μία Κατίνα Κρητικού και μετά από αυτή μια άλλη που ονομαζόταν Ορθοδοξία, που από κει πήρα το απολυτήριο. Τότε ήμασταν φτωχοί, ξυπόλυτοι γυρίζαμε στο χωριό, από το σχολείο στα σπίτια μας πηγαίναμε με γραμμή. Μας πηγαίνανε στην εκκλησία. Τότε δεν είχαμε τσάντες και παπούτσια. Ο δάσκαλος μας έδερνε και μας έβαζε τιμωρία, ο οποίος ήτανε από Σπαθαραίους και ονομάζονταν Κυριακού. Οι τιμωρίες που μας έβαζε ήταν να μας κλείνει μέσα στην τάξη στα διαλείμματα και να μας βάζει μέσα στα σκέλια του και να μας δέρνει.

Το σχολείο που έκλεισε δεν είναι καλό για το χωριό και για τα παιδιά που ταλαιπωρούνται για να πάνε στα Κουμέικα.

Λέγαμε ποιήματα στο σχολείο σε διάφορες γιορτές και μάλιστα μια χρονιά είπα και εγώ έναν διάλογο.

Ένα γεγονός που θυμάμαι από το σχολείο είναι ότι δύο παιδιά είχανε ένα ψωμί και έβαλε ο δάσκαλος εμένα να τους το μοιράσω. Λοιπόν το έκοψα στην μέση και το έβαλα στη ζυγαριά, έκοβα από το ένα ψωμί ένα κομμάτι το έτρωγα δεν σταθεροποιούνταν η ζυγαριά έκοβα και από το άλλο ώσπου έφαγα όλο το ψωμί και ησύχασαν.

κ. Νίκος Καλογερόπουλος

Ονομάζομαι Καλογερόπουλος Νίκος. Είμαι δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Μαραθοκάμπου,

έχω τελειώσει το δημοτικό εδώ και είχα δάσκαλο τον Κώστα Κυριακού. Αυτός ο κήπος όταν πήγαινα σχολείο, ήταν γεμάτος τριανταφυλλιές, καθώς τώρα υπάρχει μόνο μία. Στο σχολείο μας κάναμε στα διαλείμματα κηπουρική, δηλαδή φυτεύαμε φασόλια, κουκιά, κρεμμύδια.

Εγώ το σχολείο το τελείωσα το 68 ήμασταν τότε 30 παιδιά και λειτουργούσε σαν μονοθέσιο με ένα δάσκαλο. Το σχολείο αποτελείται από την παλιά και την καινούρια πτέρυγα, καθώς η καινούρια έγινε όταν ήμουνα 4 – 5 χρονών, χαλάσανε το καλντερίμι δυστυχώς και ρίξανε μπετό για να περνάνε τα αυτοκίνητα, είχαν πει ότι θα αποκατασταθεί αλλά αυτό δεν έγινε και είναι σε αυτά τα χάλια που είναι σήμερα.

Από το σχολείο έχω καλές εμπειρίες και υπήρχε και απογευματινό το οποίο ήταν πιο χαλαρό και παίζαμε στο πίσω μέρος τα παραδοσιακά παιχνίδια όπως: βόλους, προτελιά, μακριά γαϊδούρα και ένα άλλο που δεν θυμάμαι, που προσπαθούσαμε να γκρεμίσουμε τις πέτρες που είχαμε βάλει κάτω στο έδαφος. Χριστούγεννα παίζαμε και τυχερά παιχνίδια όπως που προσπαθούσαμε να πετάξουμε την πέτρα στην γραμμή και όποιος έβγαινε έξω από την γραμμή έχανε, αυτό το παιχνίδι το παίζαμε στο πίσω μέρος του σχολείου.

Με τον δάσκαλο τσακωνόμασταν λίγο γιατί εγώ ήμουνα Παναθηναϊκός και εκείνος Ολυμπιακός αλλά ήτανε πολύ καλός δάσκαλος και έπαιζε μαζί μας και πάντα ήμασταν αντίπαλοι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός.

Τώρα για το κτίριο πρέπει να το συμμαζέψουμε λίγο, να φτιάξουμε τον κήπο και αν λειτουργήσει το Σεπτέμβρη γίνει θετική εισήγηση από την πρωτοβάθμια να περάσει από νομαρχιακή επιτροπή που ελπίζουμε να είναι πάλι θετική και στο καινούριο σχολικό έτος το σχολείο να λειτουργήσει.

Το χωριό έχει 11 παιδιά που πάνε τώρα στα Κουμέικα που και αυτό το σχολείο δεν είναι σε καλή κατάσταση και ταλαιπωρούνται τα παιδιά.

Το κλείσιμο του σχολείου έχει επιπτώσεις για το χωριό, γιατί αναγκάστηκαν κάποιες νέες οικογένειες να εγκαταλείψουν το χωριό και να αναζητήσουν αλλού καλύτερη τύχη. Το σχολείο έχει κι άλλες ελλείψεις, θέλει βάψιμο, ταβάνι, παράθυρα και γενικά θέλει πολύ δουλειά. Το σχολείο έχει μέσα ένα άγαλμα του Ιπποκράτη από ότι θυμάμαι έχει και έναν χάρτη της ηγεμονίας και έναν άλλο κανονικό.

Το μισό σχολείο πιστεύω πως πρέπει να λειτουργήσει ως κοινοτικό κατάστημα ή πολιτιστικό κέντρο και να βάλουμε μέσα παλιές φωτογραφίες. Επίσης θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν Κ.Ε.Κ. δηλαδή κέντρο επαγγελματικής εκπαίδευσης για την επιμόρφωση των κατοίκων του Δήμου μας σε διάφορα επαγγέλματα ακόμα και παραδοσιακά.

Ονόματα συμμαθητών που θυμάμαι είναι:

Δημήτρης Πέτρου.

Ροδόπη Ζαφείρη.

Σοφία Μόρτου.

Μαρία Τριανταφύλου.

Δέσποινα Τριανταφύλου.

Εύη Τριανταφύλου.

Μαρία Βαρόνου.

Δημήτρης Ζαφείρης.

Και τα αδέρφια μου:

Γιώργος Καλογερόπουλος.

Γιάννης Καλογερόπουλος.

Δάσκαλο πρόλαβα και τον Γιώργο Καραγιάννη από τους Μύλους που τον είχα 3 χρόνια και ήταν καλός δάσκαλος. Εκδρομές πηγαίναμε στον Κάμπο και στον Πεύκο με τα πόδια γιατί δεν είχαμε αυτοκίνητα, πιο πολύ πηγαίναμε στον Κάμπο γιατί εκεί ήταν το κτήμα του δασκάλου μας. Η νέα πτέρυγα του σχολείου χτίστηκε την δεκαετία του 60. Ενώ την άλλη την είχαμε ως αποθήκη του σχολείου. Μάλιστα κάναμε και γιορτές. 28η Οκτωβρίου και 25η Μαρτίου αλλά πιο πολύ 25η Μαρτίου, επειδή βοηθούσε και ο καιρός και μαζεύονταν όλο το χωριό, χωρίς εισιτήριο. Θυμάμαι παίρναμε φουστανέλες, φέσια, παλιά όπλα και έκανε ο καθένας μας έναν ήρωα.

Μετά το δημοτικό δίναμε εισαγωγικές εξετάσεις για να πάμε στο Γυμνάσιο και γενικά καλός μαθητής ήμουνα και θυμάμαι κάτι εκθέσεις που κάναμε για το ταμιευτήριο και κυνηγούσαμε όλοι τον κουμπαρά.

Δάσκαλος: κ. Κώστας Κυριακού

Ονομάζομαι Κώστας Κυριακού. Αυτό το σχολείο έκλεισε το 1993 και τελευταία είχε μείνει με μία μαθήτρια που ονομάζεται Ελπινίκη Βαρώνου.

Σε αυτό το σχολείο υπηρέτησα από το 72 που τότε λειτουργούσε ως μονοθέσιο με 45 – 47 παιδιά καταλήγοντας στο 1. Το μάθημα γίνονταν σιωπηλά, γιατί με τόσα παιδιά το μάθημα ήταν δύσκολο. Γινότανε και απογευματινό σχολείο καθώς μετά έγινε συνεχόμενο. Για να έρθουν τα παιδιά σχολείο χτυπούσαμε την καμπάνα της εκκλησίας. Τότε τα βιβλία τα αγοράζανε και μετά έγινε η δωρεάν παιδεία. Κάναμε στο σχολείο και εκδηλώσεις στις 28 Οκτωβρίου, στις 25 Μαρτίου και στο τέλος της σχολικής χρονιάς κάνανε γυμναστικές επιδείξεις. Με τους γονείς δεν είχα πρόβλημα και γενικά ήταν ευχαριστημένοι με εμένα. Εγώ συγκινιόμουν στο τέλος της χρονιάς που έφευγαν τα παιδιά της έκτης τάξης για να πάνε στο Γυμνάσιο. Το σχολείο είχε και κήπο που είχε μέσα διάφορα λουλούδια και πολλές φορές τα παιδιά φύτευαν μέσα κουκιά, κρεμμύδια και άλλα είδη φυτών. Όταν ήμουνα δάσκαλος το σχολείο ήταν σε καλή κατάσταση και περιποιημένο, γιατί οι γονείς βοηθούσαν όπως μπορούσε ο καθένας τους. Ακόμα πιστεύω ότι το σχολείο έχει επιπτώσεις που έκλεισε γιατί ερήμωσε το χωριό. Τώρα θα πάρει ο παπάς σύνταξη και δεν θα έχουμε εκκλησία. Το χωριό έχει 11 – 12 παιδιά και αναγκάζονται να πηγαίνουν στα Κουμέικα σχολείο. Το σχολείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να γίνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το σχολείο αποτελείται από δύο πτέρυγες, η πρώτη πτέρυγα χτίστηκε το 1887 και η δεύτερη είναι πιο νεότερη, και το σχολείο έγινε διθέσιο. Το σχολείο έβγαλε πολλούς επιστήμονες που τώρα βρίσκονται σε άλλες περιοχές. Τα παιδιά δεν τα μάλωνα και τα αγαπούσα, αυτά ήταν πολύ ευχαριστημένα μαζί μου.

Σε αυτό το σχολείο είχα εργαστεί 23 χρόνια. Ως προσωρινός είχα εργαστεί για πρώτη φορά σε αυτό το σχολείο είχα δουλέψει κάποτε και στα Κουμέικα ως δάσκαλος και μετά πήγα στην Ικαρία, και μετά ξανά ήρθα στα Σκουρέικα.

Το σχολείο έβγαλε πολλούς καθηγητές και γιατρούς.

Όσο για τα αντικείμενα που υπάρχουν μέσα στο σχολείο εάν γίνει ένα άλλο κέντρο εκτός σχολείο τα πράγματα αυτά επειδή δεν θα χρησιμοποιηθούν και οι δύο αίθουσες θα φυλαχτούν στη μία από της δύο.

Πηγαίναμε και εκδρομές, όταν ήταν για μισή μέρα πηγαίναμε κάπου κοντά για παράδειγμα στον Κάμπο. Όταν ήτανε για ολόκληρη μέρα πηγαίναμε μακρινές εκδρομές για παράδειγμα στην θάλασσα.

Μια αναμνηστική φωτογραφία η ομάδα μας , με τον τελευταίο δάσκαλο τον κ. Κώστα Κυριακού και τον Δημοτικό σύμβουλο του Δήμου Μαραθοκάμπου κ. Νίκο Καλογερόπουλο.

Προτάσεις

Στην πλειοψηφία τους όλοι οι κάτοικοι συμφωνούν το ότι έκλεισε το σχολείο όχι μόνο δεν είναι καλό αλλά είχε και επιπτώσεις στη ζωή των κατοίκων.

Οι προοπτικές να ξαναλειτουργήσει το σχολείο είναι ελάχιστες, αφού ο τόπος έχει γίνει τόπος των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας και μόνο τρεις είναι οι νέες οικογένειες. Δουλειές δεν υπάρχουν στο χωριό, ούτε γεωργικές πλέον αφού καταστράφηκε η περιοχή από τις πρόσφατες φωτιές.

Οι ίδιοι οι κάτοικοι προτείνουν να συντηρηθεί το κτίριο και να χρησιμοποιηθεί ο χώρος για πολιτιστικές εκδηλώσεις ή ως λαογραφικό μουσείο. Επίσης θα μπορούσε να λειτουργήσει ως Κ.Ε.Κ. δηλαδή κέντρο επαγγελματικής επιμόρφωσης για νέους επαγγελματίες ή να γίνεται εκπαίδευση σε παραδοσιακά επαγγέλματα (ύφανση, πήλινα είδη κ.λ.π. Δεν λείπουν όμως και οι φωνές που θέλουν να ξαναλειτουργήσει το σχολείο σαν μονοθέσιο για μια πενταετία, αφού 11 παιδιά ταλαιπωρούνται καθημερινά με τη μετακίνησή τους και στερούν το χωριό από τις χαρούμενες φωνές των διαλειμμάτων.

Όλη η ομάδα των παιδιών που ανέλαβε αυτήν την εργασία όπως και οι καθηγητές που μας υποστήριξαν σ’ αυτήν, ευχόμαστε από τα βάθη της καρδιάς μας να μη μείνει για πολύ ακόμη έρημο και απρόσωπο αφού δεν υπάρχει ούτε καν ταμπέλα που να υποδηλώνει ότι υπήρξε εκεί για πάρα πολλά χρόνια ένα σχολείο που γαλούχησε πολλούς άξιους ανθρώπους αυτής της χώρας.

Advertisements

Responses

  1. ΑΠΙΘΑΝΟ !!!

    • AΠΛΑ ΑΠΙΘΑΝΟ;

  2. Συγχαριτηρια πολλα.ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ Ν ΚΑΤΑΓΡΑΨΕΙ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: